_MG_9510.JPG
Sprookjesfiguren schaakmat gezet

Dansjemat

Sprookjesfiguren schaakmat gezet

Dans. Voorstelling voor kinderen 7+: Dansjemat. Choreografie Lonneke van Leth dansgezelschap voor de jeugd. Gezien: Theater aan het Spui. Daar nog te zien tijdens de herfstvakantie. www.theateraanhetspui.nl.
****

Roos van Put

Met de daadwerkelijke regels van het schaakspel heeft Dansjemat eigenlijk niet veel te maken, ook al komen in de voorstelling – de eerste die Lonneke van Leth  voor de jeugd maakte – de witte en de zwarte koningin voor. Veel eerder is het schaakbord een kader waarbinnen zich een spel afspeelt, dat ook associaties oproept met tennis. Alleen al door de hoog op de toren gezeten goede fee, die als een heuse scheidsrechter erop toeziet dat er eerlijk wordt gespeeld. Wat uiteraard niet gebeurt, want sprookjesfiguren zijn net als (grote en kleine) mensen.
Rode draad in het geheel is de vraag wie de mooiste van het land is. En natuurlijk strijden zowel de witte stukken (Koningin, Prins, Roodkapje, Doornroosje) als de zwarte (Koningin, Slang, Dood, grote boze Wolf) om die eer. Wat ontaardt in een bonte aaneenschakeling van scènes gevuld met verleidingen en confrontaties tussen sprookjesfiguren. Compleet met vileine ingrediënten, melige grappen én tovertrucs, uiteraard.

Dansjemat is een voorstelling waarin veel samenkomt; variërend van diverse sprookjesfiguren tot en met de keuze van de muziek. Want naast klassiek is te horen hoe de prins fantastisch kan rappen. Opmerkelijk is ook de keuze van het schoeisel: Roodkapje op spitzen, de Dood op skates. Dat het geen rommeltje wordt, maar juist een vermakelijk, boeiend en herkenbaar geheel komt doordat de elementen van een spel – wat voor competitie dan ook - de ijkpunten van de voorstelling zijn. Ofwel: Er was eens … een choreografe en die heette Van Leth. En zij moest maar vaker kindervoorstellingen maken.

jeuk.png
JEUK!

Choreografie 'Jeuk' Lonneke van Leth

Jeuk. Choreografie Lonneke van Leth. T/m 16 sept. in Theater aan het Spui. www.lonnekevanleth.com.

Het onvermogen je tot de ander te verhouden
***

Den Haag
Roos van Put

De choreografie kent exact genoeg keerpunten. Sfeer in dans en muziek sluiten per onderdeel naadloos op elkaar aan en de asymmetrie in compositie wordt telkens op het juiste moment vervangen door symmetrie. Waar vier danseressen nu eens simultaan bewegen en dan weer de confrontatie met de enige man in het gezelschap opzoeken, verandert de bewegingstaal van scherp en hoekig naar vloeiend en zacht. In ‘Jeuk’, de nieuwe voorstelling van Lonneke van Leth, toont de choreografe zich opnieuw van een onbekende kant. Niet alleen omdat zij samenwerking heeft gezocht met jazzmusicus en –componist Michael Varekamp, maar ook omdat zij weer iets onverwachts neerzet. Waar bij ‘De kamer van de twee zusters’ de focus lag op het verhalende element, kwamen bij ‘Dansjemat’ totaal verschillende soorten muziek en dans samen waarbij een competitief element de rode draad was.
Nu kiest de choreografe voor een meer abstracte benadering van een realistisch gegeven – soms met een licht verhalende toon. Het draait binnen ‘Jeuk’ om het onvermogen je tot de ander te verhouden, ofwel, binnen de massa geen aansluiting kunnen vinden. Zij brengt dit tot uiting in lichamen die naar elkaar toe bewegen maar die op het moment van botsing wijken. Ook vinden letterlijk harde confrontaties en uitdagingen plaats, soms tot stand gebracht door mimiek en licht dwingende neigingen, dan weer als harde botsing. Zelden of nooit is er oogcontact en de vier vrouwen en die ene man blijven individuen, eenzame lieden in een groep. Met ‘Jeuk’ toont Van Leth aan dat zij zichzelf telkens weer opnieuw weet uit te vinden. Enig minpuntje is het eerste deel, dat ietwat te lang is.

IMG_5052.jpg
De Kamer van de twee gezusters

De kamer van de twee gezusters

DANS. De kamer van de twee gezusters. Choreografie: Lonneke van Leth. Gezien: 10 maart, Theater aan het Spui. Te zien t/m 18 maart. www.theateraanhetspui.nl

Desastreuze afloop met twee zussen

DEN HAAG
ROOS VAN PUT

Het uitgangspunt is een eeuwenoud verhaal, maar nog steeds actueel – want het gaat over het isolement van vrouwen. Lonneke van Leth vertaalt dat naar dans. In La Salla de las dos hermanas – de kamer van de twee gezusters – zullen de zusjes bruid van de sultan zijn. Nu zitten ze opgesloten en moeten de tijd met elkaar doorbrengen. Verstoken van elk contact met de buitenwereld verblijven ze in een kamer waar de ramen zodanig zijn dat de buitenlucht is te zien als ze enorm hoog springen.
Bijzonder aan deze voorstelling is de plek van het publiek: dat zit rondom een carré met in de hoogte hangende witte doeken - op lage banken, bekleed met Perzische tapijten. Ook kun je liggend kijken, op zwarte zachte vloerkussens. Hierdoor zit het publiek dicht op de dans. Van Leth houdt de verhaalstructuur vast en toont hoe de zusjes zich tot elkaar verhouden; lief, pesterig, dan weer stoeien ze. Precies zoals bloedverwanten met elkaar omgaan.
In danstaal laat zich de veranderende inhoud zien: heupen draaien verleidelijk, armen golven tot en met de vingers aan toe, gebaren worden puntig en scherp. Verandert de omgang, wijzigt de sfeer.
Rode draad is ongetemd verlangen, ongebluste lust. In het laatste deel laat Van Leth ruimte voor suggestie, voor het overige is zij soms te duidelijk in haar boodschap – misschien inherent aan de verhaalstructuur. Wat niet wegneemt dat deze voorstelling opnieuw aantoont hoe veelzijdig deze choreografe is. Keerpunt in het verhaal is de desastreuze afloop. En die is precies hoe bloedverwanten niet met elkaar omgaan.

CRW_0627.jpg
Boeiend gevecht tussen de kunsten

Intolerance

Artikel uit Haagsche Courant van 08-04-2005

Boeiend gevecht tussen de kunsten

door Roos van Put

DANS
In/Tolerance. Choreografie, concept en dans: Lonneke van Leth. Piano: Wolfert Brederode. Drums: Joost Lijbaart. Dans: Lola Mino en Marie Klime?ová. Schilder: Vincent de Kooker. Videomaker: Ad van Son. Gezien: gisteravond, Den Haag (Theater aan het Spui). Daar nog te zien: t/m 9 april. http://www.theateraanhetspui.nl/ 28 april in Het Paard.

Wanneer het schilderij bijna af is, worden er pesterig enorme spetters verf tegenaan gegooid. Althans, die indruk wordt gewekt. Want de beeldende kunstenaar is weliswaar aanwezig op het toneel en hij schildert zijn koppen in verf op doek, maar de klodders vliegen er geprojecteerd tegen aan. Waarmee meteen duidelijk wordt dat twee disciplines, die van het klassieke schilderen en die van de hedendaagse videotechnieken, elkaar hier heel krachtig ontmoeten. Wonderlijk genoeg ontstaat door het ontmoeten van deze twee ongelijksoortige toch een boeiende visuele kruisbestuiving. Wat een prestatie genoemd kan worden, want de voorbeelden zijn legio waar het samenbrengen van uiteenlopende disciplines tot mislukkingen leidt.

In de nieuwe voorstelling In/Tolerance van Lonneke van Leth valt alles op zijn plek. En waar het in eerste instantie draait om het krachten meten, om het duel tussen muziek en dans, tussen beeldende kunst en dans, tussen bewegende en stilstaande beelden, blijkt uiteindelijk dat het bij elkaar brengen van disciplines een boeiende voorstelling tot gevolg heeft.
Waar Van Leth in eerste instantie een lyrisch duet aangaat met de melancholische pianoklanken (op toneel uitgevoerd door Wolfert Bredero) in dans van scherpe benen, hoekig dan wel wulps, zoekt zij daarna de confrontatie met de drums, bespeeld door Joost Lijbaart. En waar zij bij de pianoklanken vooral in de sfeer van de bewegingen aansluiting zoekt bij de kleur van de muziek reageert zij in haar dans direct op het ritme van de drums. Gaandeweg wordt het gezelschap uitgebreid met twee danseressen, Lola Mino en Marie Klime?ová. Waarna zich zowel voorspelbare als vrolijke en op sommige momenten zelfs grappige taferelen afspelen. Danseressen gunnen elkaar de ruimte niet en duwen elkaar letterlijk naar de randen want de ene wil meer aandacht dan de ander. Is het niet in mimiek of zang, of letterlijk jengelen en dus zeuren, dan wel in beweging.
Of er nu muziek wordt gecomponeerd, choreografieën gemaakt of kunst geproduceerd, aan elk artistiek product ligt een groot ego ten grondslag. Dat kan ook niet anders. Daarom is een dergelijke voorstelling, waar de choreografe aan alle disciplines – en dus ego's – evenveel ruimte en betekenis geeft, waar het gevecht der kunsten zich niet alleen voor het oog afspeelt maar ook tot ontwikkeling komt, moedig te noemen. Het geheel is dan ook meer dan de som der delen.

Lonneke van Leth Dans is het Haagse dansgezelschap voor de jeugd en onderdeel van Den Haag dansstad. 

Lonneke van Leth Dans wordt structureel gesteund door de Gemeente Den Haag.

Contact:

Lonneke van Leth Dans

Binckhorstlaan 36 M601

2516 BE Den Haag

info@lonnekevanleth.nl

  • Grey Facebook Icon

SOCIAL MEDIA

© 2020 by Vincent de Kooker